Biel ścian wlała mu się boleśnie do oczu wyciskając kolejną porcję łez spływających w stronę uszu. Głowa mocno przyciśnięta do podłoża, ręce przypięte wzdłuż tułowia uniemożliwiały jakąkolwiek formę obrony.
Nie było obrony, jak zwykle. Trzeba jakoś przeczekać. Niech tylko skurwiele uwolnią z uprzęży to ich zat...
Kolejna fala prądu przebiegająca przez skronie zredukowała potok myśli do szumu statycznego. Puchnący język przestał już czuć smak kołka zaciskanego mimowolnie w zębach. Niezrozumiały bełkot postaci stojących dookoła powoli wracał do normalności, czyli standardowego bełkotu zsynchronizowanego z lekkim ruchem szczękoczułek. Szybkie spojrzenie na wszystkie postaci dookoła w poszukiwaniu decyzji, czy nadal będą go faszerować prądem, czy dadzą już spokój na dziś. Ich wielkie, odblaskowe oczy zawsze miały ten sam, martwy wymiar, nie umiał wyczytać z nich absolutnie nic. Czasem tylko widział w nich własne odbicie i głównie to trzymało go w pionie psychicznym. Jedno co wiedział, to, że nie chce kiedyś w odbiciu zobaczyć twarzy szaleńca, który poddał się obłędowi, aby przeżyć.
Z jakiegokolwiek powodu go tu trzymają, kiedyś albo umrze i skończą się jego problemy, albo go wypuszczą, a wtedy trzeźwo myślący umysł się przyda.
Już teraz zaczął dokładnie zapisywać w pamięci wszystko, co ma jakieś znaczenie. Powiązania z rzeczami znanymi z normalnego życia pomagają. Przypisywanie wydarzeń bieżących do przeszłych pomaga zorganizować wspomnienia. Kiedyś trzeba będzie to wszystko przelać na papier, trzeba do tego czasu polegać na własnej pamięci.
Postać nad jego głową - wysoka, szczupła, wyprostowana - wpatrywała się mu w źrenice. Świdrowała umysł czytając resztki myśli jakie pozostały po elektryfikacji. Ono wie, że tak łatwo się nie poddam. To ono decyduje o tym, czy jeszcze raz potraktować prądem, czy pozwolić poskładać się jego myślom w czystą nienawiść.
Czasem nawet udaje się mu coś przekazać. Nigdy nie reagują na słowa, ale czasem odbierają potok myśli. Forma czytania sygnałów elektromagnetycznych wysyłanych przez mózg i interpretacji. Jeśli potrafią coś takiego, to wiedzą o mnie więcej niż ja sam.
Taka myśl często przykuwała jego uwagę w czasie snu i rozgryzał ją na miliony sposobów próbując ukształtować swój umysł w taki sposób, aby dać im to, czego chcą. Innej drogi nie ma.
Nie da się uciec superinteligencji na boso, z nie wiadomo jakiego miejsca.
Nie pamięta jak się tu zjawił i początkowe dni pamięta jak przez mgłę, jakby był tu od zawsze, pomimo wyraźnych wspomnień z normalnego życia.
Teraz jego lokacja jest - i póki co pozostanie - wielką niewiadomą.
Okna, a raczej ich namiastka z wyświetlaną projekcją życia gdzieś na ziemi. Tu się superinteligencja nie postarała. Włączone jest w symulację parę zmiennych prawdopodobieństwa w celu urealnienia obrazu, jak zmienna aura czy ubiór postaci, ale całość i tak na tyle powtarzalna, że z pamięci może mówić co kiedy się będzie działo.
Codziennie ten sam kawałek wycinka życia z nieznanego mu miejsca. Codziennie to samo z jedyną zmianą zachodzącą w projekcji w postaci aury. Te same nieistniejące osoby, sztuczny wytwór komputerów, czy czego tu używają do obliczeń i symulacji. Może to być równie dobrze jakiś żywy lub półżywy organizm przystosowany do wyświetlania w 'oknie' tego obrazu. Nieistniejące życie, jak obietnica możliwości wydostania się stąd.
Gówno prawda.
Jego myśli sterowane są wedle ich woli z taką łatwością jak czytane, a to robią niemal perfekcyjnie.
Nawet rozmyślanie o tym fakcie może być przez nich sterowane.
Tu nic nie jest pewne... nawet ta myśl, że nic nie jest pewne.
Najważniejsze, że na dziś najwyraźniej skończyli z elektrycznością. Został przepięty z jednego uchwytu w drugi, mobilny. Te postaci które go trzymały były albo innym gatunkiem, albo inna rasą tego samego gatunku. Inny kolor skóry, bardziej masywne ciała, mniejsze oczy. Wyraźnie stworzone do tego aby być poddane tym wyższym choć z łatwością każdy z nich mógłby dosłownie połamać stado tych wyższych.
Hierarchia we wszechświecie widocznie wszędzie wygląda tak samo. Są dyrektorzy, jest ochrona i są zwykli robotnicy. Ciekawe jak wygląda to miejsce poza ekranami udającymi okna. Poza białymi i zielonymi ścianami korytarzy, poza gumowymi podłogami i sufitami tak wysokimi, że nie ma najmniejszych szans na sięgnięcie ich.
Technologia tu wyraźniej jest wyższa, ale na ile wyższa?
Czy tu cokolwiek jest pozbawione elektroniki? Byle drzwi sterowane są gestem.
Parokrotnie próbował skopiować gest, ale pomimo dobrej pamięci i wielu prób nigdy nie udało się zmusić czujnika do współpracy. Widać rozpoznawane jest coś jeszcze, jak linie papilarne lub DNA. Kto wie?
Platforma do której był uwiązany bezszelestnie sunęła korytarzami tłumiąc wszelkie nierówności podłogi, jeśli takie w ogóle występowały. Nigdy nie widział tej platformy z boku, ale łatwo sobie można wyobrazić, że unoszona jest w polu magnetycznym lub jakąś formą napędu antygrawitacyjnego.
Myśl trochę na wyrost, ale tu istnieje wiele rzeczy, o których wspomnienie w jego stronach byłoby równoznaczne z oznaczeniem siebie jako czubka.
Tu żadna technologiczna nowinka nie jest nieprawdopodobna. Czipy inteligencji w każdym urządzeniu. Nawet kibel wie kiedy musi się spłukać i kiedy wymaga czyszczenia. Nadzieja jedynie w tym, że to inteligencja oparta na jakimś samoświadomym systemie biologicznym i że wie, że się na niego sra. Przynajmniej tyle satysfakcji.
Po zawiezieniu do pokoju pozostawiony na parę godzin w uprzęży. Tak czy tak po elektrowstrząsach na niewiele by się przydała wolność ruchów, ale ból mięśni, swędzenie nosa i świadomość ściekającej po policzku śliny w niektórych momentach jest niemal doprowadzająca do obłędu.
Krzyki oznaczające chęć wydostania się raczej nie docierają do niczyich uszu, a jeśli docierają, to nikogo to nie obchodzi. Najlepszym wyjściem jest koncentracja. Porządek myśli. Zazwyczaj gdy uda się uporządkować myśli zostaje uwolniony z uprzęży. Nie wystarczy jednak się uspokoić. Trzeba faktycznie sobie wszystko w głowie poukładać. Kiedyś walczył, wyrywał się, krzyczał i pluł. Teraz, gdy już wie, że to na nic się zdaje od razu po dowiezieniu go do pomieszczenia i krótkim odpoczynku zaczyna układanie myśli. Może to ich sposób nauki. Może w ten sposób uczy się samokontroli. Ponoć co nie zabija to wzmacnia. Jeśli to jest prawda, to po powrocie do siebie będzie jednym z silniejszych ludzi. Silnych umysłowo, emocjonalnie, fizycznie.
Już teraz jest w stanie przeżywać wszystko w ciągłym stanie oderwania od siebie. Patrzeć na siebie jakby spoza siebie, ocenę siebie, kontrolę.
To jest sposób na rozmowę z nimi. Rzadko słuchają jego myśli, ale nigdy nie słuchają jego słów, więc lepiej i bezpieczniej jest kontrolować własny umysł.
Tę zależność poznał już jakiś czas temu i teraz pozostaje tylko szlifować umiejętność.
Teraz, gdy myśli o samym sobie sprzed jeszcze paru miesięcy (o ile liczy prawidłowo), nie jest w stanie w pełni pojąć, jaka zmiana w nim zaszła, ale widział wyraźnie, że zaszła ogromna.
Z osoby niepewnej, skromnej stał się kimś bardziej...  przyjaznym światu. Zaczął myśleć nie tylko nad sobą. Zaczął myśleć nad wszystkimi aspektami świata.
Stephen Hawking był w tym dobry. Ten był uwięziony i torturowany przez własny organizm. Widać uwięzienie przez obce istoty działa podobnie.
Kwestie typu mnogość życia we wszechświecie, formy jakie życie przyjmuje, jakość życia w odniesieniu do celu istnienia. Wszystkie tematy przeglądane już tyle razy w głowie, że gdyby tylko miał choćby notatnik i ołówek napisałby już parę książek.
Ale nie teraz. Teraz czas na porządkowanie myśli.
[spokój]
Wiem czemu tu jestem? Nie wiem. Nie mogę wiedzieć. Wiedzą oni, ale ta wiedza na razie nie jest mi dostępna. Co dzisiejszy dzień przyniósł?
Żadnej nowej wiedzy. Trochę opanowania. Myśl o własnej sile umysłu i woli. Kontrola.
Zrelaksować się.
Wyrównać oddech.
Otworzyć oczy, sufit równy, ciemny. Niewiadome źródło światła lekko tylko rozjaśnia pomieszczenie. Widać zarys, kontury, drzwi. Nic więcej.
Wdech.
Porządek dnia.
Uspokoić myśli, zrozumieć swoje położenie, pogodzić się. Uda się, uwolnią. Pozwolą na spędzenie reszty dnia wedle własnej woli.
Wydech.
Plan na dziś. Jeśli uwolnią uzupełnić glify na ścianie. Trzeba znaleźć lepszą metodę kompresji danych. Trzeba pomyśleć nad czymś w rodzaju hologramu skrobanego. Z obecnym zapisem za pomocą rycia w ścianie kawałkiem zapięcia ubioru wiele informacji nie zamieści. Zapisywanie ułatwia zapamiętywanie. Opracowywanie metody kompresji słów do formy własnych glifów pozwala na ćwiczenie pamięci i kreatywności.
Im większe postępy, tym więcej informacji w decymetrze kwadratowym na ścianie.
Trochę szczęśliwie, trochę nieszczęśliwie, że czasem usuwają wszystko ze ścian. Wszystkie zapiski zwyczajnie znikają. Z jednej strony trochę szkoda, bo znika bezpowrotnie sporo informacji, ale z drugiej, jeśli by ich nie usuwali, to w krótkim czasie brakło by miejsca na nowe.
Wdech.
Każdy kolejny tydzień tu, to kolejne rzeczy do zapisania i zapamiętania. Ściana się nie powiększa - trzeba wymyślać nowe formy zapisu.
Ostatnio pracuje nad metodą nakładania glifów na siebie w taki sposób aby tworzyły układy słów. Trzy nakładające się glify potrafią teraz opisać to co normalnie musiałby opisywać kilkoma stronami normalnego pisma. Dla niego to pismo było naturalne i logiczne. Patrzył na glify i widział zdarzenia, nie zdania. Wymagało to miesięcy opracowywania alfabetu glifów i związków między nimi, ale gdy już wymyślił stałe zasady wszystko stawało się oczywiste i proste tak do zapisu jak i późniejszego odczytu.
Wydech.
Na ścianie jednak cały czas coraz to mniej miejsca. Sposobów kompresji musi być więcej, a jego zdolności poprawiają się z każdym miesiącem.
Ile to już ich? Trudno liczyć, gdy się nie pamięta początku. Jakim słabym umysłem wtedy musiał być. Jak wielkim ignorantem.
Samokontrola zmusiła go do szybkiej ewolucji.
Wdech.
Samokontrola i nie można wykluczyć, że również to, czym go szprycują.
Z czasem prochy, pastylki, płyny, kapsułki zmieniały się, mieszały, zmieniały kolory i dawki, jednak zawsze czuł, że działają.
Z różnym skutkiem. Kiedyś unikał łykania ich. Gdy tylko się dało chował je, wypluwał, wyrzucał do ścieków. Jako chyba część tego, co z nim robią pozwalali mu na to. Teraz, z wiedzą jaką o nich ma, nie ma najmniejszych wątpliwości, że umieją czytać w myślach, więc nie było dla nich tajemnicą, że nie zawsze je łykał.
Teraz już się w to nie bawi. Wie, że nie tędy wiedzie droga do rozwoju i możliwości komunikacji z nimi.
Różne pastylki, różne działanie. Czasem zamulały i uniemożliwiały jakąkolwiek koncentrację, a inne obezwładniały mięśnie i nie można było nawet utrzymać kontroli nad zwieraczem. Parszywe świnie. Ale nie te były najgorsze. Nie te wspominał najgorzej.
Były kiedyś takie duże czerwone.
Smaczne, ale skutki działania niemal nie do zniesienia.
Nie na dłuższą metę. Powodowały silne halucynacje. Wszystko zmieniało się na jego oczach. Postaci zmieniały się w ludzi. Zaczynały mówić do niego ale słowa nie składały się w logiczne zdania. Coś jak sen, gdy śni się jakiś surrealistyczny koszmar w którym wszystko zależy od ciebie, a nic nie rozumiesz i nic nie możesz zrobić.. i wszystko się wali, a ty możesz tylko patrzeć na zniszczenie jakie staje się twoim udziałem. Kiedyś w majakach zobaczył swoją siostrę. Patrzyła na niego pustym wzrokiem jak figura woskowa. Tak bardzo chciałby zobaczyć siostrę na żywo. Halucynacje jednak z jej udziałem zdenerwowały go do tego stopnia, że rzucił się na wytwór własnej wyobraźni. Obudził się później, a może to był już kolejny dzień, ale po majakach nie został nawet ślad. Tylko ból głowy.
Wdech.. wydech..  zapomniał o kontroli oddechu. Podświadomość radzi sobie z tym całkiem nieźle. Trening czyni mistrza. Sekunda na wdechu, trzy na wydechu.
Pastylki. Teraz są małe, półprzezroczyste. Nie mają zapachu ani smaku. Działania jeszcze nie jest w stanie do końca zidentyfikować.
Może właśnie o to w tym wszystkim chodzi.
Może to chemia usprawniająca umysł?
Jaki człowiek może wymyślić na własne potrzeby zaawansowany system kodowania zdań w glify?
Nikt z jego znajomych. Nawet on sam nie jeszcze sprzed paru lat.
Teraz pisze i czyta je tak jakby uczył się tego od podstawówki.
Czymkolwiek jest ta chemia musi mieć jakiś cel podawanie mu jej.
Coraz bardziej prawdopodobna wydaje mu się myśl o tym, że próbują go rozwinąć do stopnia ich rozwoju, lub przynajmniej do stopnia w którym będzie mógł się z nimi komunikować.
Dlatego tak ważna jest kontrola myśli.
Co prawda oni tez używają jakiejś formy komunikacji werbalnej między sobą, ale bariera językowa w ich naturalnej formie może być trudniejsza do przeskoczenia niż nauczenie go posługiwania się myślami w celu komunikacji. Poza tym jeśli chodzi o jego poziom rozwoju umysłu to pewnie tak czy tak, nawet jakby teraz umiał się z nimi komunikować myślami to jaki mógłby przeprowadzić dialog? Superinteligencja i prosty człowiek. Co mógłby im powiedzieć czego sami nie potrafiliby z niego wyczytać? Może to o to od początku chodzi..  może chcą go rozwinąć do poziomu w którym będzie dla nich w jakiś sposób użyteczny.
Cel?
Kto wie o czym tam może myśleć obca rasa, najważniejsze jednak, że na pewno nie chodzi o zdobycie wiedzy o ludziach, aby móc nas podbić, czy coś..  z taką technologią ziemia nie broniłaby się dłużej niż dzień, a najeźdźcy i bez walki pewnie uznani by byli za bogów w wielu kręgach kulturowych.
Więc skoro nie o podbój chodzi, to można spokojnie poddać się rozwojowi, który zdecydowanie następuje. Powoli, ale nieprzerwanie.

Zamek odskoczył, czyli koniec leżenia w tej celi.
Myśli poskładane. Cel osiągnięty. Teraz, jak zwykle łaźnia - dobrze, że przynajmniej rozumieją, że człowiek musi się myć - pożywienie i pora snu.
Światło zwykle jest rozproszone w pokoju równomiernie tak, że trudno się zorientować co jest jego źródłem i niezależnie od pory dnia, jest ono włączone. W porze snu jest mocno przytłumione, ale zawsze gdy się otworzy oczy widać wszystko całkiem wyraźnie.
Pastylki rozpuszczane przez soki żołądkowe zaczynają wnikać do krwiobiegu. Ułożenie się spokojnie na posłaniu i wsłuchanie w organizm pozwala na zauważenie delikatnych i powolnych zmian jakie zachodzą w nim.
Pastylki przed miesiącem były przytłumiające. Dobre o tyle, że pozwalały na szybkie zaśnięcie.
Te obecne maja działanie niemal dokładnie odwrotne. Nie pobudzają, ale zaostrzają zmysły. Pozwalają się skupić. Początkowo utrudniały zaśnięcie ze względu na ilość myśli i ich klarowność, teraz wie, że w czasie snu jego myśli są równie pożyteczne, więc jasność myśli jaka następowała niedługo po połknięciu pastylek dawała pewnego rodzaju ukojenie i przyjemna świadomość, że gdy się obudzi będzie rozumiał wszystko nieco lepiej, wiedział więcej, widział dokładniej.
Noce pozwalały mu na to do czego zazwyczaj noc służy. Na uporządkowanie wszystkiego w jego głowie i wypoczynek.
Przy tej chemii proces ten jest intensywniejszy. To właśnie noce pomagają mu rozwinąć swoje pomysły obmyślone za dnia. Przykładowo - zasady działania i cele istot. Choć nie może być i teraz tego pewny, przynajmniej jest widoczny jakiś ogólny kierunek ich działania. Rozwinięcie jego zdolności komunikacji z ich światem. Teraz to widział i to dość wyraźnie. Jednak odkąd to wie, lub raczej domyśla się, jego myśli zajmuje inna kwestia.
Skoro jego zdolność postrzegania świata jest usprawniona, trzeba z tego korzystać.

Dzień kolejny. Wedle schematu, jaki zdążył naszkicować, ten dzień ma być nieco spokojniejszym. Niewiele zajęć, mniej kontroli. Musi to być coś w rodzaju weekendu dla tych istot, albo, co bardziej prawdopodobne, usystematyzowanie i podział dłuższych okresów czasu dla sposobu jego postrzegania podziału na tygodnie, miesiące, lata.
W zasadzie mogliby zupełnie z tego zrezygnować, gdyż już jakiś czas temu przekonał się, że pory roku nie mają żadnego znaczenia dla funkcjonowania człowieka. Na Ziemi natura wymusza pewne powtarzalne schematy, choć w większych miastach podział ten zauważa się już głównie przez potrzebę zmiany ogumienia w samochodzie i zakupienie choinki na święta. Cała reszta jest niemal identyczna przez cały rok. Grubsza bluza i pory roku przestają mieć znaczenie.
Czemu więc tu z tego nie rezygnują? Może jednak to ich weekend?
Niemniej ten dzień, jeśli można tak nazwać porę od rozjaśnienia do zaciemnienia świateł na korytarzach i zmianę projekcji w oknie, będzie leniwy fizycznie i umożliwiający wzięcie oddechu od codziennego chaosu. Może uda się pomyśleć nad większą kompresją glifów. Pomocne i rozwojowe, więc warto temu poświęcać czas.
Jedno co w takich dniach jest.. bardziej niepokojące to pozostali mieszkańcy tego „ośrodka”. Standardowe postaci opiekujące się wszystkim są jak zawsze na miejscu, ale wiele łatwiej naciąć się na innych ludzi. Tak, świadomość, że nie jest tu jedynym człowiekiem w pewnym sensie była podnosząca na duchu, ale wiedza, że nie każdemu udało się przystosować do wymogów obcych trochę przygnębiała. Ten dzień za każdym razem przypominał jak ograniczonym stworzeniem jest człowiek, jak łatwo go kontrolować i jak łatwo zniszczyć.
W zasadzie raz tylko udało mu się spotkać człowieka, który nadawał się do jakiejkolwiek rozmowy, a i wtedy nie była to rozmowa na jaką miałby ochotę. Widać było, że pod warstwą obłędu kryje się inteligencja. Bełkot tego człowieka był często niezrozumiały - prawie, jak bełkot obcych, ale spomiędzy zdań wyrwanych z kontekstu udawało się wyłowić rzeczy o wielkiej wadze. Co było powodem szaleństwa tego człowieka, można było tylko zgadywać, gdyż ten nigdy o tym nie mówił, ale albo obcy przesadzili z chemią, albo z elektrowstrząsami, albo za wcześnie próbowali wejść w jego umysł, niszcząc go przy tej okazji.
Ale nawet z tą wadą był jedyną osobą z którą można było zamienić parę zdań, więc nie stronił od niego. Pozostali ludzie reprezentowali już raczej stan wegetatywny. Nie cieleśnie, ale ich umysł pozostawał  zazwyczaj jedynie na tyle sprawny, aby kontrolować motorykę i podstawowe funkcje, jak jedzenie czy codzienną higienę. Choć i to nie zawsze.
Często jego myśli przykuwała kwestia celu trzymania tych ludzi w takim stanie. Przecież nawet dla innych ludzi nie stanowią prawie żadnej wartości poznawczej, więc tym bardziej nie stanowią dla superinteligencji. Choć może, po przeanalizowaniu, każdy stan umysłu jest warty badania. Powód choroby, sposób postrzegania świata przez leniwy w swym upośledzeniu umysł. Być może szaleństwo jest dla obcych tak samo atrakcyjne do badania jak zdrowy ludzki umysł, podobnie jak dla archeologa stłuczony wazon sprzed setek czy tysięcy lat wart jest więcej niż ten, który dopiero wyjechał z pieca. Być może chodzi właśnie o zróżnicowanie badanych obiektów.
Jakkolwiek jest, dla niego ci ludzie nie stanowią ani podpory, ani towarzystwa.
Są jedynie barometrem jego pionu psychicznego i człowieczeństwa. Dopóki patrząc na nich jest mu ich żal, znaczy, że nadal jest człowiekiem.
Czasem jest to trudne. Czasem czuje obrzydzenie. Trudno nie czuć patrząc na osoby zachowujące się jak niedorozwinięte zwierzęta, ale przecież to nie ich wina, że tacy są. Jeśli dobrze zgaduje, to początkowo byli to normalni ludzie, jak on sam, jednak mieli większego niż on pecha i coś się później nie powiodło, albo celowo zostali sprowadzeni do takiego poziomu chemią, czy innymi środkami. Jakikolwiek jest powód ich stanu, powinno mu być ich żal. Najczęściej jest i to go trochę uspokaja.
	Dzień faktycznie, wedle przewidywań, był spokojny. Standardowa 'jakby rozmowa' z 'jakby przyjacielem', trzy posiłki bez smaku, niby zajęcia z niby ludźmi, niby płynący czas. Szczęśliwie jego umysł cały czas miał wiele rzeczy do opracowywania, więc dzień nie miał szans być nudnym.
System glifów nie poprawił się jakoś znacznie. Wciąż brakuje solidnych podstaw do nałożenia kolejnej warstwy znaczeń. Wedle zamysłu, powinny nakładać się na siebie tak, aby w jednym miejscu zapętlały się cztery lub pięć osobnych glifów spełniających różne funkcje w zdaniu. Samo w sobie to nie jest trudne, jednak problem pojawia się w zdaniach wielopodmiotowych i wielokrotnie złożonych. Tam system nakłada się na siebie i powstaje pętla, przez którą całość staje się nieczytelna. Wyjście z sytuacji widać przyjdzie innego dnia. Cały system glifów ewoluuje już kilka miesięcy, więc nie ma się czym przejmować jeśli nie uda się jednego dnia zrobić jakiegoś większego odkrycia. Jeszcze parę tygodni, jego umysł będzie sprawniejszy niż teraz i rozwiązanie przyjdzie samo. Tego typu komfort psychiczny lekko podnosił jego kąciki ust. Gdy już się jest inteligentnym, świadomość, że dalszy rozwój na pewno nastąpi jest naprawdę bardzo... podniecający.
Widzieć więcej, więcej rozumieć. Być pełniej i bardziej.
Świat jest o wiele ciekawszy, jeśli rozumie się zasady jego działania.
Taką myślą cieszył się już od jakiegoś czasu i każdego kolejnego dnia budził się ucieszony tym, że jeszcze wczoraj był mniej człowiekiem, ale dziś to się naprawiło, a każdy kolejny dzień przyniesie kolejną porcję umiejętności i logiki.
W pewnym sensie powoli zaczynał być wdzięczny losowi, za to, co mu się przydarzyło, bo choć nadal bywają dni ciężkie do przetrwania i nadal pozostaje fakt, że jest obiektem doświadczalnym, to jednak pozostając na ziemi byłby jedynie kolejnym szarym ludkiem przemierzającym oceany betonu pośród milionów bytów niemal identycznych z nim samym. W pewnym sensie uwięzienie go tu było jego wyzwoleniem. Ta myśl, im intensywniejsza i bardziej klarowna, tym większe dawała mu swobody. Kontrola myśli była celem jak zawsze, więc brak konfliktu wynikającego z myśli o byciu więźniem, dawał wewnętrzne ukojenie, a zatem ktokolwiek czytał jego umysł, wiedział, że ten się klaruje. Trwało to długo, ale zależność między tymi dwiema rzeczami była raczej oczywista. Szkoda, że tak późno to zauważył. Może uniknąłby paru sesji elektrowstrząsów. Jednak ograniczeń własnego umysłu się nie przeskoczy. Musiał poczekać na własny rozwój, aby do tego dojść. Wszystko ma swój czas i należy się z tym pogodzić. I jest to kolejna myśl uporządkowana.  Niedługo wszystko powinno stać się proste i przejrzyste.
	Dwa dni później udało się rozwikłać problem glifów. Kolejny poziom zaczynał kwitnąć na ścianie. Rozwiązanie okazało się banalne. Oczywiście banalne dla obecnego stanu umysłu. Przed rokiem musiałby temu zagadnieniu poświęcić rok pracy – jakkolwiek to brzmi.
Najważniejsze, że wreszcie wszystko zaczyna się składać.
Kolejna warstwa glifów. Tym razem zapisuje nimi zasady działania systemu, którym się posługuje do zapisu wytłumaczenia zasad działania tego systemu zapisu. W zasadzie powinien używać do tego wcześniejszego systemu, aby kiedyś każdy mógł gradialnie podnosić własne umiejętności opierając się na jego zapiskach, ale ostatecznie uznał, ze prawdopodobnie i tak jest jedyną osobą która kiedykolwiek będzie czytać te znaczki i szlaczki. Teraz jedynie szlifuje swoje umiejętności w zapisie i odczycie.
Później, pod koniec tego samego cyklu dnia, pierwszy raz połknął nowe prochy i ostatni raz położył się spać w tym oddalonym od ludzkości miejscu.

Obudził się w miejscu jakiego był pewny, nigdy wcześniej nie widział, choć fakt faktem, gdzieś w tle umysłu świdrowało go uczucie podobne do déjà vu.
Pomieszczenie niewielkie i prawie puste. Mały stolik i łóżko były jedynym sprzętem jaki się tam znajdował. Masywne drzwi – sprawdził - najwidoczniej zamknięte od zewnątrz. Małe okno, do którego ledwo sięgał wychodziło na jakieś puste podwórze. Nie było jednak możliwości otworzenia okna, a zastukawszy w nie szkło dawało dźwięk bardzo wyraźnie mówiący o tym, że bez ciężkiego sprzętu nie da się go potłuc.
Za drzwiami słychać było jakieś postaci, rozpoznawał części słów. Gdy zdał sobie z tego sprawę, zauważył, że do tej chwili bał się pomyśleć, że może jest na ziemi, wśród ludzi. Jednak wraz z coraz większą liczbą informacji, jakie zbierały jego zmysły zaczynał pojmować, że faktycznie może wrócił.
Odwrócił się jeszcze raz w stronę okna przyjrzał się mu uważnie nie zauważając żadnych oznak wskazujących na to, iż miałaby to być projekcja.
Jednak nie dał się ponieść emocjom. Jedno, czego się nauczył będąc tam, gdziekolwiek był, to kontrola. Stanął dokładnie na wprost drzwi i czekał.
Gdy te się otworzyły, nikt nie wszedł. Kimkolwiek była osoba, która je otworzyła, poszła dalej witając się z kimś w jasnym korytarzu czekającym za drzwiami. Dał ostrożnie dwa kroki przed siebie i pchnął lekko drzwi otwierając je na oścież. Teraz słyszał głosy całkiem wyraźnie, jednak cały czas nie zobaczył ani jednej postaci, która mogłaby go przekonać, że faktycznie wrócił. Jego zachowanie wskazywało na opanowanie i pełna kontrolę, jednak umysł kipiał pytaniami, a ręce, gdyby nie splótł ich za plecami, już mocno drżały by z podekscytowania. Jeśli to faktycznie ziemia.. to.. co to może oznaczać? Jeśli to złudzenie? Jeśli to test? Niemal sparaliżowany stał na wprost drzwi wsłuchując się w odgłosy życia zaraz za nimi i wpatrując w defekt podłogi tuz obok trójkąta światła rzucanego przez słońce wdzierające się przez okno. W pamięci odtworzył widok z okien w miejscu w  którym przebywał tyle czasu i to, że choć czasem na projekcjach było słonecznie, światło nigdy nie dostawało się do pomieszczeń. Oświetlenie tam zawsze było sztuczne.
To upewniło go już niemal, że to ziemia, więc zmusił się do ruchu i wyszedł za drzwi.
Korytarz powoli zaczął wypełniać się ludźmi.
Jedni zaspani, inni jakby nadal niemal śpiący, idący niemal po omacku dokądś nie zwracając na nikogo uwagi.
Ktoś położył mu rękę na ramieniu niemal powodując tym samym zawał serca, i wypowiedział pierwsze w pełni sensowne słowa jakie słyszał od bardzo długiego czasu: Jak się dziś czujesz?
Udało mu się opanować i udając spokój odwrócił się w stronę wysokiego mężczyzny w jasnym stroju i zmusił do logicznego myślenia i sensownej odpowiedzi.
-Coraz lepiej, dziękuję. A czy mogę zapytać, gdzie jestem? - Mężczyzna ledwo wyczuwalnie zacisnął rękę na jego ramieniu i zmarszczył lekko brwi odpowiadając pytaniem na pytanie, jednak  najokrutniejszym, jakie mógł w tej chwili zadać: A gdzie myślisz, że jesteś?

14 Marca 1996
Olanzapina dała natychmiastowy efekt. Osobnik zdaje się odzyskiwać pełnię świadomości przy zachowaniu wspomnień z okresu choroby. Wszystkie zdarzenia sprzed użycia w/w leku określa jako bardzo realne i spójne, jednak umiejscowione w innej rzeczywistości opartej na zasadach zbliżonych do normalnych. Wszystkie zachowania w stanie psychozy spójne są z obrazem urojeń opisywanych przez badanego. Pacjent odzyskał częściowo pamięć o rodzinie. Konfrontacja z rzeczywistością urojonej formy spotkania z jego siostrą spowodowała bardzo silne emocje lęku o zdrowie siostry. Pomimo niemal pełnego powrotu do świadomości oraz uwidaczniających się silnych emocji, pacjent okazuje bardzo silną kontrolę nad słowami i zachowaniami, prawdopodobnie z obawy o nietrwałość stanu w jakim się znajduje.
Dłuższy wywiad opiekuna tłumaczy większość zachowań, jakie były widoczne w trakcie trwania stanu psychozy, jak brak kontaktu z kadrą, opiekunem, oraz pozostałymi chorymi.
Pacjent wykazuje znaczną poprawę, jednak do dnia dzisiejszego odmawia wytłumaczenia powodu, dla którego spędza kilka godzin dziennie wpatrując się w rysunki na ścinanie swojej celi. Twierdzi, że opowie, gdy wszystko sobie przypomni.
Proponuję utrzymanie obecnej dawki leku oraz dokładną obserwację pacjenta przez kolejny miesiąc.